مجنون غبار دامن صحرای غیب بود

در وقت صبح، خواب فراغت به من رسید

صافی که بود قسمت یاران رفته شد

درد شرابخانه قسمت به من رسید

روزی که درد و داغ محبت به من رسید

این خوشه های گوهر سیراب، همچو تاک

صائب ز فیض اشک ندامت به من رسید