قامت چون شمع در محراب آغوشم گذار

از خمار می گرانی می کند سر بر تنم

تا سبک گردم، سبوی باده بر دوشم گذار

کرده ام قالب تهی از اشتیاقت، عمرهاست

گر به هشیاری حجاب حسن مانع می شود

در سر مستی سری یک بار بر دوشم گذار

شرح شبهای دراز هجر از زلف است بیش