در سر مستی سری یک بار بر دوشم گذار

کرده ام قالب تهی از اشتیاقت، عمرهاست

قامت چون شمع در محراب آغوشم گذار

گر به هشیاری حجاب حسن مانع می شود

شرح شبهای دراز هجر از زلف است بیش

پنبه ای بر لب ازان صبح بناگوشم گذار

می چکد چون شمع صائب آتش از گفتار من