می چکد چون شمع صائب آتش از گفتار من

در سر مستی سری یک بار بر دوشم گذار

شرح شبهای دراز هجر از زلف است بیش

پنبه ای بر لب ازان صبح بناگوشم گذار

صرفه در گویایی من نیست، خاموشم گذار