گر به هشیاری حجاب حسن مانع می شود

تا سبک گردم، سبوی باده بر دوشم گذار

کرده ام قالب تهی از اشتیاقت، عمرهاست

قامت چون شمع در محراب آغوشم گذار

در سر مستی سری یک بار بر دوشم گذار

شرح شبهای دراز هجر از زلف است بیش

پنبه ای بر لب ازان صبح بناگوشم گذار