انجم به آفتاب شب تیره را رساند

عاجز به دست گریه بی اختیار خویش

از وقت تنگ، چون گل رعنا درین چمن

یک کاسه کرده ایم خزان و بهار خویش

دارم امیدها به دل داغدار خویش

سنگ تمام در کف اطفال هم نماند

آخر جنون ناقص ما کرد کار خویش !