سنگ تمام در کف اطفال هم نماند

یک کاسه کرده ایم خزان و بهار خویش

انجم به آفتاب شب تیره را رساند

دارم امیدها به دل داغدار خویش

آخر جنون ناقص ما کرد کار خویش !

دایم میانه دو بلا سیر می کند

هر کس شناخته است یمین و یسار خویش