دایم میانه دو بلا سیر می کند

دارم امیدها به دل داغدار خویش

سنگ تمام در کف اطفال هم نماند

آخر جنون ناقص ما کرد کار خویش !

هر کس شناخته است یمین و یسار خویش

صائب چه فارغ است ز بی برگی خزان

مرغی که در قفس گذراند بهار خویش