دولت مساعدت کرد، صیاد چشم پوشید

ما رنگ گل ندیدیم، از سستی پر خویش

روزی که در گلستان، انشای خنده کردیم

دیدیم بر کف دست، چون شاخ گل سر خویش

در کار دام کردیم، نخجیر لاغر خویش

غافل نیم ز ساغر، هر چند بی شعورم

چون طفل می شناسم، پستان مادر خویش