غافل نیم ز ساغر، هر چند بی شعورم

دیدیم بر کف دست، چون شاخ گل سر خویش

دولت مساعدت کرد، صیاد چشم پوشید

در کار دام کردیم، نخجیر لاغر خویش

چون طفل می شناسم، پستان مادر خویش

کردار من به گفتار، محتاج نیست صائب

در زخم می نمایم، چون تیغ جوهر خویش