سوختم تا گرم شد هنگامه دلها ز من

تا نپیوستم به خاموشی نیاسودم چو شمع

دیدنم نادیدنی، مدنگاهم آه بود

در شبستان جهان تا چشم بگشودم چو شمع

بر جهان بخشودم و بر خود نبخشودم چو شمع

سوختم صد بار و از بی اعتباریها نگشت

قطره آبی به چشم روزن از دودم چو شمع