قطره آبی به چشم روزن از دودم چو شمع

سوختم تا گرم شد هنگامه دلها ز من

بر جهان بخشودم و بر خود نبخشودم چو شمع

سوختم صد بار و از بی اعتباریها نگشت

پاس صحبت داشتن آسایش از من برده بود

زیر دامان خموشی رفتم، آسودم چو شمع

این که گاهی می زدم بر آب و آتش خویش را