این که گاهی می زدم بر آب و آتش خویش را

قطره آبی به چشم روزن از دودم چو شمع

پاس صحبت داشتن آسایش از من برده بود

زیر دامان خموشی رفتم، آسودم چو شمع

روشنی در کار مردم بود مقصودم چو شمع

مایه اشک ندامت گشت و آه آتشین

هر چه از تن پروری بر جسم افزودم چو شمع