پاس صحبت داشتن آسایش از من برده بود

بر جهان بخشودم و بر خود نبخشودم چو شمع

سوختم صد بار و از بی اعتباریها نگشت

قطره آبی به چشم روزن از دودم چو شمع

زیر دامان خموشی رفتم، آسودم چو شمع

این که گاهی می زدم بر آب و آتش خویش را

روشنی در کار مردم بود مقصودم چو شمع