مایه اشک ندامت گشت و آه آتشین

زیر دامان خموشی رفتم، آسودم چو شمع

این که گاهی می زدم بر آب و آتش خویش را

روشنی در کار مردم بود مقصودم چو شمع

هر چه از تن پروری بر جسم افزودم چو شمع

این زمان افسرده ام صائب، و گرنه پیش ازین

می چکید آتش ز چشم گریه آلودم چو شمع