در هر شکست، فتح دگر هست عشق را

سرگشته ای که راه نیابد به کوی دل

ساحل ز جوش سینه دریاست بی خبر

با زاهدان خشک مکن گفتگوی دل

پر می شود ز سنگ ملامت سبوی دل

طفل بهانه جو جگر دایه می خورد

بیچاره آن کسی که شود چاره جوی دل