رنگ پریده باز نیاید به روی گل

از گلشنی که دست تهی می رود نسیم

پر کرده ام چو غنچه گریبان ز بوی گل

شرم رمیده را نتوان رام حسن کرد

کردم نهفته در دل صد پاره راز عشق

غافل که بیش می شود از برگ، بوی گل

صائب تلاش قرب نکویان نمی کنم