هیچ کس از بی سرانجامی نمی خواند مرا

شمع خورشیدم، نهان در زیر دامان مانده ام

از عزیزان هیچ کس خوابی برای من ندید

گر چه عمری شد که چون یوسف به زندان مانده ام

نامه در رخنه دیوار نسیان مانده ام

نیستم نومید از تشریف سبز نوبهار

گرچه چون نخل خزان، از برگ عریان مانده ام