نیستم نومید از تشریف سبز نوبهار

گر چه عمری شد که چون یوسف به زندان مانده ام

هیچ کس از بی سرانجامی نمی خواند مرا

نامه در رخنه دیوار نسیان مانده ام

گرچه چون نخل خزان، از برگ عریان مانده ام

هر نفس در کوچه ای جولان حیرت می زند

در سرانجام غبار خویش حیران مانده ام