هر نفس در کوچه ای جولان حیرت می زند

نامه در رخنه دیوار نسیان مانده ام

نیستم نومید از تشریف سبز نوبهار

گرچه چون نخل خزان، از برگ عریان مانده ام

در سرانجام غبار خویش حیران مانده ام

جذبه دریا به فکر سیل من خواهد فتاد

پا به گل هر چند در صحرای امکان مانده ام