اخگر دل زنده ام، محتاج دامان نیستم

شهری عشقم، چو مجنون در بیابان نیستم

شبنم خود را به همت می برم بر آسمان

در کمین جذبه خورشید تابان نیستم

دور کردن منزل نزدیک را از عقل نیست