در کمین جذبه خورشید تابان نیستم

شهری عشقم، چو مجنون در بیابان نیستم

اخگر دل زنده ام، محتاج دامان نیستم

شبنم خود را به همت می برم بر آسمان

دور کردن منزل نزدیک را از عقل نیست

چون سکندر درتلاش آب حیوان نیستم

بوی یوسف می کشم از چشم چون دستار خویش