می فشاندم آستین بر رنگ و بوی عاریت

کاش پیش از خون شدن دل از تو برمی داشتم

می ربودندم ز دست و دوش هم دردی کشان

چون سبو دست طلب گر زیر سر می داشتم

زین چمن گر چون خزان برگ سفر می داشتم

جیب و دامان فلک پر می شد از گفتار من

در سخن صائب هم آوازی اگر می داشتم