زین چمن گر چون خزان برگ سفر می داشتم

می ربودندم ز دست و دوش هم دردی کشان

چون سبو دست طلب گر زیر سر می داشتم

می فشاندم آستین بر رنگ و بوی عاریت

جیب و دامان فلک پر می شد از گفتار من

در سخن صائب هم آوازی اگر می داشتم