که در هر گردش چشمی به گرداب فنا افتم

به ذوق ناله من آسمان مستانه می رقصد

جهان ماتمسرا گردد اگر من از نوا افتم

درین دریای پرآشوب پنداری حبابم من

خبر از خود ندارم چون سپند از بیقراریها

نمی دانم کجا خیزم، نمی دانم کجا افتم

تلاش مسند عزت ندارم چون گرانجانان