چون کف دریا پریشان سیر شد دستار من

همچو آه از رخنه دل عاقبت بر در زدم

آن سیه رویم که صد آیینه را کردم سیاه

وز غلط بینی در آیینه دیگر زدم

بس که چون دریا، کف از شور جنون بر سر زدم

می خورم بر یکدگر از جنبش مژگان او

من که چندین بار تنها بر صف محشر زدم