بس که چون دریا، کف از شور جنون بر سر زدم

آن سیه رویم که صد آیینه را کردم سیاه

وز غلط بینی در آیینه دیگر زدم

چون کف دریا پریشان سیر شد دستار من

می خورم بر یکدگر از جنبش مژگان او

من که چندین بار تنها بر صف محشر زدم

هر چه می آرد رعونت، دشمن جان من است