تیغ خون آلود شد گر شاخ گل بر سر زدم

می خورم بر یکدگر از جنبش مژگان او

من که چندین بار تنها بر صف محشر زدم

هر چه می آرد رعونت، دشمن جان من است

تلخی گفتار بر من زندگی را تلخ داشت

لب ز حرف تلخ شستم، غوطه در شکر زدم

این جواب آن که می گوید نظیری در غزل