نمی گردد ز خاطر محو، چون مصرع بلند افتد

دو عالم شد ز یاد آن سمن سیما فراموشم

به خاطر آنچه می گردید، شد یکجا فراموشم

شدم خاک و نشد آن قامت رعنا فراموشم

چه فارغبال می گشتم درین عالم، اگر می شد

غم امروز چون اندیشه فردا فراموشم