چه فارغبال می گشتم درین عالم، اگر می شد

به خاطر آنچه می گردید، شد یکجا فراموشم

نمی گردد ز خاطر محو، چون مصرع بلند افتد

شدم خاک و نشد آن قامت رعنا فراموشم

غم امروز چون اندیشه فردا فراموشم

ز چشم آن کس که دور افتاد، گردد از فراموشان

من از خواری، به پیش چشم، از دلها فراموشم