ز چشم آن کس که دور افتاد، گردد از فراموشان

شدم خاک و نشد آن قامت رعنا فراموشم

چه فارغبال می گشتم درین عالم، اگر می شد

غم امروز چون اندیشه فردا فراموشم

من از خواری، به پیش چشم، از دلها فراموشم

سپند او شدم تا از خودی آسان برون آیم

ندانستم شود برخاستن از جا فراموشم