من از خواری، به پیش چشم، از دلها فراموشم

چه فارغبال می گشتم درین عالم، اگر می شد

غم امروز چون اندیشه فردا فراموشم

ز چشم آن کس که دور افتاد، گردد از فراموشان

سپند او شدم تا از خودی آسان برون آیم

ندانستم شود برخاستن از جا فراموشم

ز من یک ذره تا در سنگ باشد چون شرر باقی