ولی از دیدنش می گردد استغنا فراموشم

نه از منزل، نه از ره، نه ز همراهان خبر دارم

من آن کورم که رهبر کرده در صحرا فراموشم

به استغنا توان خون در جگر کردن نکویان را

نیم من دانه ای صائب بساط آفرینش را

که در خاک فراموشان کند دنیا فراموشم