نیم من دانه ای صائب بساط آفرینش را

من آن کورم که رهبر کرده در صحرا فراموشم

به استغنا توان خون در جگر کردن نکویان را

ولی از دیدنش می گردد استغنا فراموشم

که در خاک فراموشان کند دنیا فراموشم