از بال و پر خویش، پریخانه خویشم

زان روز که گردیده ام از خانه بدوشان

هر جا که روم معتکف خانه خویشم

بی داغ تو عضوی به تنم نیست چو طاوس

یک ذره دلم سختم از اسلام نشد نرم

در کعبه همان ساکن بتخانه خویشم

دیوار من از خضر کند وحشت سیلاب