دیوار من از خضر کند وحشت سیلاب

از بال و پر خویش، پریخانه خویشم

یک ذره دلم سختم از اسلام نشد نرم

در کعبه همان ساکن بتخانه خویشم

ویران شده همت مردانه خویشم

آن زاهد خشکم که در ایام بهاران

در زیر گل از سبحه صد دانه خویشم