ویران شده همت مردانه خویشم

یک ذره دلم سختم از اسلام نشد نرم

در کعبه همان ساکن بتخانه خویشم

دیوار من از خضر کند وحشت سیلاب

آن زاهد خشکم که در ایام بهاران

در زیر گل از سبحه صد دانه خویشم

صائب شده ام بس که گرانبار علایق