امیدوار به دست دعای خویشتنم

سفینه در عرق شرم من توان انداخت

ز بس که منفعل از کرده های خویشتنم

ز دستگیری مردم بریده ام پیوند

ز بند خصم به تدبیر می توان جستن

مرا چه چاره، که زنجیر پای خویشتنم

به اعتبار جهان نیست قدر من صائب