صائب زبان شکوه نداریم همچو خار

اوراق هستیی است که بر باد داده ایم

ای زلف یار، اینهمه گردنکشی چرا؟

آخر تو هم فتاده و ما هم فتاده ایم

چون غنچه دست بر دل پر خون نهاده ایم