آخر تو هم فتاده و ما هم فتاده ایم

چون غنچه در ریاض جهان، برگ عیش ما

اوراق هستیی است که بر باد داده ایم

ای زلف یار، اینهمه گردنکشی چرا؟

صائب زبان شکوه نداریم همچو خار

چون غنچه دست بر دل پر خون نهاده ایم