صلح از دهان یار به پیغام کرده ایم

ما نقل باده را ز لب جام کرده ایم

عادت به تلخکامی از ایام کرده ایم

دانسته ایم بوسه زیاد از دهان ماست

از ما متاب روی، که از آه نیم شب

بسیار صبح آینه را شام کرده ایم

سازند ازان سیاه رخ ما، که چون عقیق