از ما متاب روی، که از آه نیم شب

عادت به تلخکامی از ایام کرده ایم

دانسته ایم بوسه زیاد از دهان ماست

صلح از دهان یار به پیغام کرده ایم

بسیار صبح آینه را شام کرده ایم

سازند ازان سیاه رخ ما، که چون عقیق

هموار خویش را ز پی نام کرده ایم