چون صبح، زیر خیمه دلگیر آسمان

در فکر جمع خار و خس آشیانه ایم

از ما مپرس حاصل مرگ و حیات را

در زندگی، به خواب و به مردن، فسانه ایم

در آرزوی یک نفس بی غمانه ایم

چون زلف، هر که را که فتد کار در گره

با دست خشک، عقده گشا همچو شانه ایم