غم و شادی جهان را چو مقابل کردیم

باغبان بر رخ ما گو در بستان مگشا

ما تماشای گل از روزنه دل کردیم

آسمان بود و زمین، پله شادی با غم

ای معلم سر خود گیر که ما چون گرداب

قطع امید ز سر رشته ساحل کردیم

رفت در کار سخن عمر گرامی صائب