ای معلم سر خود گیر که ما چون گرداب

ما تماشای گل از روزنه دل کردیم

آسمان بود و زمین، پله شادی با غم

غم و شادی جهان را چو مقابل کردیم

قطع امید ز سر رشته ساحل کردیم

رفت در کار سخن عمر گرامی صائب

جز پشیمانی ازین کار چه حاصل کردیم؟