در بوم این سیاه دلان جغد می شویم

در خواب نوبهار ز افسانه خودیم

نوبت به کینه جویی دشمن نمی دهیم

سنگی گرفته در پی دیوانه خودیم

ورنه همای گوشه ویرانه خودیم

گرد گنه به چشمه کوثر نمی بریم

امیدوار گریه مستانه خودیم