امیدوار گریه مستانه خودیم

در بوم این سیاه دلان جغد می شویم

ورنه همای گوشه ویرانه خودیم

گرد گنه به چشمه کوثر نمی بریم

چون کوهکن به تیشه خود جان سپرده ایم

در زیر بار همت مردانه خودیم

صائب ز فیض خانه بدوشی درین بساط