هر جا رویم معتکف خانه خودیم

دست فلک کبود شد از گوشمال و ما

مشغول خاکبازی طفلانه خودیم

ما چون کمان ز گوشه نشینی درین بساط

صائب، شده است برق حوادث چراغ ما

تا خوشه چین خرمن بی دانه خودیم