چه کردم به مردی تو داری به یاد

ببندم کمر پیش او بنده وار

نجویم جدایی ز اسفندیار

تو دانی که من پیش تخت قباد

بخندید از گفت او زال زر

زمانی بجنبید ز اندیشه سر

بدو گفت زال ای پسر این سخن