چو ابروی بتان محراب خود کن

مکن منع تماشایی ز دیدن

که این گل کم نمی گردد به چیدن

کمانی را که نتوانی کشیدن

مرا از خرمن افلاک، چون چشم

پر کاهی است حاصل از پریدن